Slijtvaste legeringsbuizen hebben verschillende diktes van slijtvaste lagen, doorgaans variërend van 3 tot 120 mm, wat resulteert in verschillende hardheidsniveaus. Vergeleken met gewone legeringsslijtvaste buizen of andere materialen, vertonen legeringsslijtvaste stalen buizen een aanzienlijk hogere slijtvastheid, die de slijtvastheid die wordt bereikt door spuitlassen en thermisch spuiten ver overtreft. De slijtvaste laag van deze buizen is metallurgisch verbonden met het substraat, wat zorgt voor een hoge hechtsterkte.
Zelfs bij impact kan de slijtvaste laag energie absorberen tijdens het impactproces, waardoor losraken wordt voorkomen. Deze capaciteit, geschikt voor omstandigheden met intense trillingen en impact, is niet haalbaar met gegoten slijtvaste materialen en keramische materialen.
Terwijl gewone gegalvaniseerde stalen buizen een warmtebehandeling of oppervlaktecarburatie, nitreren, etc. kunnen ondergaan om de oppervlaktesterkte te verbeteren, kan een te hoge hardheid in dergelijke slijtvaste legeringsbuizen leiden tot snelle afbladdering, wat de slijtvastheid negatief beïnvloedt. Daarentegen kunnen sommige zachtere materialen een betere slijtvastheid vertonen.
De slijtvastheid van legeringsslijtagebestendige pijpen komt voornamelijk voort uit hun combinatie van harde deeltjes en een zachte matrix. Tijdens het slijtageproces mengen sommige losgemaakte materialen zich met de zachte matrix, waardoor oppervlakteschade tot een minimum wordt beperkt.
Als de hardheid van de substraatstructuur van de pijp ook hoog is, schurende deeltjes of andere stoffen die erop vallen, tijdens de beweging tegen elkaar aan schuren, waardoor de substraatstructuur sneller wordt vernietigd.
Voor gegalvaniseerde stalen buizen is hardheid slechts één van de vele parameters, en hun chemische samenstelling speelt ook een rol. Als cruciale parameter voor het beoordelen van pijpprestaties verdient het echter speciale aandacht.
