Kennis

Home/Kennis/Details

Behandeling van zinkas

De behandelingsmethoden voor zinkas kunnen worden onderverdeeld in natte en pyrometallurgische (ook wel destillatie genoemd) methoden. De pyrometallurgische methode maakt gebruik van het aanzienlijk lagere kookpunt van zink in vergelijking met andere onzuiverheden in de as. Onder normale druk en hoge temperaturen wordt zink vervluchtigd tot zinkdamp, of wordt het zinkoxide in de as gereduceerd tot zinkdamp, die vervolgens wordt gecondenseerd tot vloeibaar zink of zinkpoeder. Andere metallische onzuiverheden blijven in het residu achter. Momenteel is de meest gebruikte destillatieapparatuur voor deze methode de horizontale tank. De horizontale tankdestillatiemethode voor zinkextractie is een eeuwenoude techniek. Wat de behandeling van zinkas betreft, heeft het de voordelen van lage investeringen, een eenvoudig proces en een breed tolerantiebereik voor de samenstelling van onzuiverheden en het zinkgehalte. Het heeft echter ook aanzienlijke nadelen, waaronder een hoge arbeidsintensiteit, een hoog energieverbruik, een lage verwerkingscapaciteit en een laag terugwinningspercentage. Omdat mensen een hogere kwaliteit van de leefomgeving eisen, zal deze methode om zinkas te behandelen uiteindelijk worden uitgefaseerd.

Nat zinksmelten is momenteel de belangrijkste technologische ontwikkelingsrichting in de zinksmeltindustrie. Er is uitgebreid experimenteel en industrieel onderzoek uitgevoerd naar het gebruik van natte processen om zinkas te behandelen, en er is aanzienlijke vooruitgang geboekt. Dit behandelingsproces bestaat uit uitloging met heet water, neutrale uitloging, uitloging met heet zuur en elektrolytische afzetting van zink. Het uitlogen van heet water heeft tot doel het oplossen van koolstof in de zinkas te maximaliseren, waardoor de last van het verwijderen van chloride-ionen in daaropvolgende processen wordt verminderd. Met neutrale uitloging wordt beoogd een elektrolyt te verkrijgen dat voldoet aan de eisen voor elektrolyse. Uitloging met heet zuur heeft tot doel de uitloging van zink in de oplossing te maximaliseren. Experimenten hebben aangetoond dat deze methode een zinkterugwinningspercentage van meer dan 97% kan bereiken en dat er tijdens het proces vrijwel geen schadelijk afval ontstaat, waardoor het een veelbelovende methode is met ontwikkelingspotentieel.