De behandeling van zinkslakken kan worden onderverdeeld in twee hoofdmethoden: het natte proces en het pyrometallurgische proces. De kern van het pyrometallurgische proces is destillatie. Afhankelijk van de gebruikte destillatieapparatuur kan deze verder worden onderverdeeld in horizontale tankdestillatie, lijnfrequentie kernloze inductieovendestillatie, boogovendestillatie en continue destillatieovendestillatie. De destillatieproducten kunnen metallisch zink, zinkpoeder of zinkoxide van hogere kwaliteit zijn, afhankelijk van de behoeften. Horizontale tankdestillatie voor de behandeling van thermisch verzinkte zinkslak heeft dezelfde voor- en nadelen als horizontale tankdestillatie voor de behandeling van thermisch verzinkte zinkas. Het gebruik van kernloze inductieovens en boogovens met lijnfrequentie voor de behandeling van thermisch verzinkte afvalslakken is momenteel beperkt onder fabrikanten vanwege de hoge investeringen in apparatuur, de lage productiecapaciteit, de complexe condensorselectie en de onbevredigende condensatie-efficiëntie. Bovendien maakt de verspreide oorsprong van zinkslakken het verzamelen ervan moeilijk. Aan de andere kant is de continue destillatieoven een nieuw type oven dat speciaal is ontworpen voor de behandeling van afvalslak bij thermisch verzinken. Het overwint volledig de discontinuïteit van andere pyrometallurgische processen voor de behandeling van thermisch verzinkte afvalslakken, waardoor continue productie mogelijk wordt. Bovendien beschikt het over een hoog zinkterugwinningspercentage, een flexibele verwerkingscapaciteit voor apparatuur, lage investeringen in apparatuur en een lagere arbeidsintensiteit in vergelijking met horizontale tankdestillatie, waardoor het populair is bij bedrijven die gespecialiseerd zijn in de behandeling van zinkslakken en dus op grote schaal wordt gebruikt.
Het natte proces voor de behandeling van thermisch verzinkte afvalslakken kan op basis van de verkregen producten in twee totaal verschillende methoden worden verdeeld. De eerste is de oplosbare anode-elektrolysemethode, waarbij de afvalslak in een anode wordt gegoten of gegoten, met een aluminiumplaat als kathode en een waterige oplossing van zwavelzuur of zwavelzuuresters als elektrolyt. Onder invloed van gelijkstroom lost de anode voortdurend op en slaat zink neer op de kathode, waardoor uiteindelijk elektrolytisch zink ontstaat. De voordelen van deze methode zijn onder meer hoge zinkterugwinningspercentages. Het grootste nadeel is echter de snelle ophoping van ijzer in het elektrolyt, dat moeilijk te verwijderen is, waardoor de industriële toepassing ervan wordt beperkt. De andere methode is de productie van zinksulfaatheptahydraat. Deze methode omvat het oplossen van de zinkslak in een waterige zwavelzuuroplossing, het verwijderen van onzuiverheden zoals ijzer, en het vervolgens concentreren en kristalliseren van de waterige zinksulfaatoplossing om zinksulfaatheptahydraat te verkrijgen.
